Ratowanie lasów tropikalnych
Curystyka, będąca podstawowym źródłem dewiz w Kostaryce, oparta jest na parkach narodowych zajmujących ponad 1/5 powierzchni całego kraju. ich istnienie jest przede wszystkim wynikiem decyzji politycznej podjętej w latach 80-tych. Wówczas to powstrzymano wcześniej legalnie prowadzone systematyczne wypalanie lasów pod uprawy i hodowlę bydła i zabroniono dalszego wycinania dżungli. Ponadto wprowadzono dotacje dla rolników zajmujących się zalesianiem. Kroki te podyktowane były ekologiczną odpowiedzialnością ówczesnego rządu. Zabezpieczono w ten sposób podstawy turystyki i zaczęto rozwijać gospodarkę leśną. Jednak po obcięciu państwowych dotacji w roku 1996 prace związane z zalesianiem zostały ograniczone mimo rosnącego zapotrzebowania na drewno i produkty drewniane na rynku międzynarodowym.

Cenne drewno tekowe
Długoterminowy projekt produkcji drewna zainspirował przede wszystkim inwestorów zagranicznych. W Kostaryce sadzi się wiele różnych gatunków drzew szlachetnych, a najczęściej eksportowane jest drewno tekowe, którego oryginalnym miejscem pochodzenia jest Birma. To drewno szlachetne ma nie tylko tę zaletę, że szybko rośnie - pierwsze plony uzyskane metodą trzebieży można uzyskać już po siedmiu latach, a drzewa nadają się do ścinki juz po 15 - 20 latach, lecz dzięki swym pierwszorzędnym właściwościom uzyskują one także wysokie ceny - od 400 do 2000 Euro za metr sześcienny (dla porównania metr sześcienny drewna świerkowego, które rośnie 60 lat, kosztuje ok. 120 Euro).

Tyrol / Wiedeń w Kostaryce
Obecnie projekt zalesiania w Kostaryce prowadzony jest przez firmy austriackie (Holzcluster z Tyrolu, BóDòMé z Wiednia). Ich miejscowym partnerem jest Pan American Woods PAW, spółka akcyjna z przewagą udziałowców holenderskich (350 pracowników, obroty w roku 2006: 4 miliony USD). W roku 1988 firma PAW wykonała pionierską pracę przy sadzeniu drzew tekowych i obecnie posiada ponad 3.800 ha plantacji drzew tekowych na wzgórzach półwyspu Nicoya, w prowincji Guanacaste na wybrzeżu Oceanu Spokojnego. Po ścięciu drzew, drewno jest poddawane obróbce w fabryce parkietów należącej do PAW. Ten dotychczasowy model działalności obecnie rozszerzany jest przy współpracy z partnerami austriackimi. Ponieważ przedsięwzięcie to przynosi także długoterminowe korzyści dla miejscowej ludności, jest ono współfinansowane przez Austrian Development Agency ADA z funduszy OEZA. Matthäus Lill-Rastern, specjalista od leśnictwa z Innsbrucku, kreśli wizję utworzenia całej sieci partnerów. Główną ideą projektu jest zachęcenie miejscowych rolników do wykorzystania ich doświadczenia i siły roboczej do produkcji wysokiej jakości drewna na ich ziemi. Ważnym problemem jest optymalizacja przetwórstwa drewna należącego do rolników. Obecnie firmy biorące udział w projekcie badają możliwość i rentowność produkcji "warstwowych desek podłogowych łączonych na mikrowczepy". Celem jest produkcja drewna tekowego w przystępnej cenie. Istnieje już plan, mający na celu pomóc rolnikom przetrwać finansowo okres od posadzenia do ścięcia drzew: od roku, w którym zasadzone zostaną drzewa, będą skupywane od rolników prawa do przyszłej ścinki wyrośniętych drzew. Państwowy fundusz rozwoju leśnictwa FONAFIFO udostępni w tym celu własną infrastrukturę. Pozostaje jeszcze jedno wyzwanie: ponieważ PAW na wszystkie swoje produkty posiada certyfikaty FSC, może przetwarzać jedynie drewno FSC. Dlatego też projekt zakłada świadczenie skutecznej pomocy rolnikom w celu uzyskania kwalifikacji wymaganych do certyfikatów grupowych FSC.

Odtwarzanie lasów tropikalnych
ATakże Chiquita, jeden z największych producentów bananów na świecie, zaangażował się w projekt zalesiania na Kostaryce. Ten amerykański koncern spożywczy prowadzi na swojej plantacji bananów w północno-wschodniej części kraju stuhektarowy prywatny rezerwat lasu tropikalnego i sukcesywnie łączy go z innymi terenami leśnymi w regionie Sarapiqui. Rolnicy popierają ten projekt przekazując ziemię do zalesiania. Od roku 2003 zasadzono ponad 10.000 drzew 40 miejscowych gatunków w celu stworzenia korytarza ekologicznego będącego warunkiem przetrwania zagrożonych gatunków zwierząt. W tym samym okresie ponad 3.000 mieszkańców wzięło udział w szkoleniach na temat ochrony środowiska. Poza tym prowadzone są projekty naukowe, m.in. we współpracy z Uniwersytetem Wiedeńskim. Inicjatywa firmy Chiquita, której wsparcia udzieliła także szwajcarska sieć handlowa Migros, organizacja pozarządowa Rainforest Alliance i Niemieckie Towarzystwo Współpracy Technicznej GTZ, posiada także wymiar ekonomiczny: ponieważ region leżący z dala od dużych plantacji bananów oferuje niewiele możliwości zarobkowych, zespół projektu Nogal wspiera tworzenie małych przedsiębiorstw. Ok. 53 rodzin czerpie już teraz zyski wypracowane np. przez mały zakład krawiecki lub zespół teatralny.